Futbol lafı etmeden


18.06.1983'de Şampiyon Fenerbahçe'nin ligin son maçında Boluspor ile 1-1 berabere kaldığı maçın yazısıdır.


Sabah saat dokuz otuzlarda, on’larda stada girmiş bir sivil Fenerbahçe ordusu…

O saatte stada girmiş, o ordunun hiç kapanmayan ağızları, yorulmayan hançerleri… Altı saat aralıksız Fenerbahçe konçertosu çalan 30 bin kişiden kurulmuş dev bir orkestra…

Sarı-Lacivert forma giymiş minikler, onbinlerce sarı-lacivertli balonlar, tribünlerde eskimez Fenerbahçeli Manol’un sağa sola savurduğu okalüptüsler, bir haftadan beri İstanbul’a Fenerbahçe modası getiren hanımlar, genç kızlar.

Fenerbahçe için uçan ve on sekizin üstüne pike yapan uçaklar… Güvercin kanatlarının nazlı çırpınışları üstünde yatan çifte şampiyonluk keyfi… Bayraklar, dev pankartlar, binlerce sarı lacivertli şapka.

* * *

Fenerbahçe maçtan iki saat önce soyunmuş, belki yaşamının en zor maçını oynuyor.

“Os-maan buraya” Onu bırak. “On-uur buraya”.

Alpaslan’da havayı daha çok koyulat, dramlaştır…

Bü-yüük kap-tan, bizi bırakma…”

Sonra altı saat dosta düşmana, kurda kuşa kazanılmış bir ünvanı durmadan bağır…

“Şam-pi-yoon”
“Şam-pi-yoon”

Bu görkemli törenin her dakikası, Fenerbahçe’nin ligde ve kupada rastlamadığı çetin bir rakipti.

O coşku ortamında, o yeri göğü inleten ses denizinde, şampiyon olmuş bir Fenerbahçe, şampiyonluğun ötesinde daha bir maçı kaldığını hatırlayacak durumda mıydı?…

Şampiyon olmuş bir Fenerbahçe’yi dün dev bir sevgi ısısında Boluspor maçından altı saat önce eriten Fenerbahçeli seyirci, alınan beraberlikten sonra, iki kupayı kazanmak için bir sezon vücut ve beyinlerini hurda eden bu futbolculara dönüp, “Boluspor maçında niye şampiyon gibi oynamadın?’ dememelidir.

İSLAM ÇUPİ
(19 Haziran 1983, Milliyet)

No Comments

Leave a Comment.