İstanbul’da kimsenin kimseyi sokmadığı gün


02.09.1984'de Fenerbahçe'nin Ankaragücü'nü 2-0 yendiği maçın yazısıdır.


Millet illet değildir… Üstelik dünkü stad milleti, illet değil, Fenerbahçe Milleti idi.

Bu millet, maçın ikinci yarısının ilk yirmi dakikası bittikten sonra devamlı “Pesiç, Pesiç !..” diye gırtlağının sinamaskop perdesini yırttı da yırttı…

Ama Türkiye’de uçak, tren, otobüs ve nazlı yavuklunun Gülhane Parkı’na gelişi hep rotarlı olursa, bir adamın yedek kulübesinden sahanın içine gelip asil olması, Veselinoviç bürokrasisine takılır ve 85. dakikaya kadar gelişi uzar…

Pesiç son beş dakika içinde bir pasla Selçuk ve İlyas’ı mutlak bir gole soktu. Selçuk ve İlyas topu gol olarak A.Gücü kalesine sokacakları yerde, ayak kol ve kafalarını birbirlerine sokarak, nefis bir karate gösterisi yaptı…

Aynı Pesiç, o beş dakika içinde, bir altmış metrelik topla, Haliç’in kaderinin nasıl değişeceğini değil de oyunun yönünün nasıl değişeceğini gösterdi.

Özet yumurtlayalım… Pesiç beş dakika içinde, Fenerbahçe’de beş yıl oynayıp da o adamların yapamadıklarını yaptı.

Demek futbolculuk ile şarapçılığın birbirleri ile hiçbir alakası yok… Şarap beklerse makbul oluyor ama, futbolcu beklerse, önce yedek, sonra kiralık, sonra yok oluyor…

***

F.Bahçeli İsmail’i görünce, Brezilya kahve kakaosundan sonra, Brezilya takımlarından birini mi ithal ettik diye düşündüm.

Adam Junior’un ikizi gibi… Modern bir yamyam barikatı… F.Bahçe’nin soluna hangi Ankaralı geldi ise, sokmadı…

İsmail, Ankaralı sokmadı. G.Saray hamamında genel temizlik vardı, patron içeriye turist sokmadı… Artı bir ortadirekliyi Ahhırkapı’ya kadar kovaladı, sokamadı… Emekli Rüştü Bey, tavlada ezeli rakibi Hamza’ya “İki mars bir oyun” sokamadı.

İstanbul’un yeni ve çiçeği burnundaki stoperi ; Erdenay Oflaz ise en büyük işi yaptı… Yedi milyonluk İstanbul’u tek başına marke ederek, İnönü Stadı’nda kimseye adım attırmadı…

İSLAM ÇUPİ
(04 Eylül 1984, Milliyet)

No Comments

Leave a Comment.