Futbolcudan başka herşey var burada

1950 yılında İstanbul’da futbolcunun, “saha içindeki marifetleri” dışında sade bir vatandaştan farkı yoktu.

Sade bir vatandaşın giydiğini giyer, yediğini yer, belediye vasıtaları ile seyahat eder, çoğu ise yönetimin iş güç sahibi kodamanlarından torpilli çalışırdı.

Benim yaşımda futbola meraklı o zamanın İstanbul çocukları, üç büyüklerin oyuncularını oturdukları semtte görür, sinema ve tiyatroya birlikte gider, hele “iple çektikleri antrenman günlerini tramvay tren veya vapurda ” kucak kucağa” seyahat ederek bitirirlerdi.

Futbolun “kulağı kesiği” o zaman Beyoğlu’nun Abanoz’unda “et satan” kızların en güzeli ile “dost oturur” ve seks meselesini öyle hallederleri.
***
Profesyonel futbolcunun “günümüz hallerine düşmesi” para ve ruh enflasyonunun yavaş yavaş uç verdiği 1975 ile sonralarıdır.

O dönemde başlayan ve toplumdaki bütün değerlerin yerini değiştiren fiat yükselmesi ve ruh düşmesi sonunda, futbolculuk mesleğini her sınıftan kadının “çekim alanı” haline getirdi.

Yaptığı işin ve gösterdiği verimin fersah fersah üstünde para kazanan futbolcu, bir de gecekondu diplomalı olunca, “sahip olma ve sarf mantığı ile” , toplumda yeni bir “hacıağa tipi” yarattı.

Evin en kötüsünü ona “saray” diye soktular. Otomobilin en hantal ve en geniş modelini “sana bu yakışır” böbürlenmesi ile ona yamadılar.

Eğlence yaşamı ile gece hayatının en pespayesini bir arada olmaması gerekenlerle “harman edip” futbolcunun önüne “işte hayat romanın” diye koydu toplum…
***
İki bine iki yıl kala, Türkiye sadece kendi işi ile uğraşan kendi işini düşünen bir profesyonel futbolcu tipi yaratabildi mi ?..

Mukavele bitiminde tam profesyonel onun dışında tam makyavel…

Gece hayatı taciri… Sigara içki ve kadın tiryakisi… İdman sevmiyen, top düşünmeyen, futbol tutkunu yerine, toplumun aşağı hallerine vurgun tipler…

Toshack profesyonel futbolcu arıyor Türkiye’de…
Bulabilene aşkolsun…

İSLAM ÇUPİ
(06 Ocak 1998, Milliyet)

No Comments

Leave a Comment.